To cykl, który rozpoczął się dość samoistnie. Zaczęłam instynktownie dokumentować siebie i swoje otoczenie w pewnym punkcie zwrotnym mojego życiorysu- miałam pustą, “czystą kartę” do zapełnienia. Za pomocą podręcznego, kompaktowego aparatu analogowego zamrażałam trudne chwile i trzymałam je niczym zamknięte w inkubatorze, aż do momentu wywołania kliszy i ponownego zmierzenia się z nimi. Cykl ma dla mnie charakter otwarty, archiwizacyjny, nieco pamiętnikowy; fanatycznie dokumentujący otoczenie i siebie tym, co było pod ręką. To proces odbudowywania relacji jednostki z własnym procesem twórczym i samą sobą; adaptacji w nowej rzeczywistości, zaczynania od zera, ponownej wiary w sens swojej autonomii, drogi artystycznej. Zawiera prozę życia codziennego, wzloty, upadki, teksty książek i kultury, przy których coś we mnie w środku zadrżało i kazało się sobą zaopiekować.
Chciałabym kiedyś zostać dumną ambasadorką swojej twórczości; bez poświęcania siebie dla czyjegoś talentu, w który bardziej wierzyłam. Jak, zresztą, robiło wiele kobiet od wielu setek lat. Ważne jednak przypomnieć sobie o tym w porę i zadbać o relację z samą sobą. W końcu jesteśmy jedyną osobą, z którą przeżyjemy całe życie.
